مـــــــرد ناتمام

 سخن از آزادی ناتمام است

وقتی که نسیمی حتا

مدد نمی‌کند

موریانه‌ها و علف‌ها را بتکانند 

مردگان

از مژه‌های تاریک‌شان. 

سخن از آزادی ناتمام است

وقتی که شهیدان

لب به سخن نمی‌گشایند. 

سخن از آزادی ناتمام است

وقتی که در صف نان می‌ایستی

و فرصت رأی‌گیری

از دست می‌رود. 

شمس لنگرودی

ای تمام آسمان و 

ای تمامی زمین! 

با توام 

این منم 

این من حقیر 

راستی ... 

نه  

نه همین!

در این سرای بی کسی کسی به در نمی زند
به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند

سوگواران تو امروز خموشند همه

که دهان های وقاحت به خروشند همه

گر خموشانه به سوگ تو نشستند رواست

زان که وحشت زده ی حشر وحوشند همه

...آه از این قوم ریایی که درین شهر دو روی

روزها شحنه و شب ، باده فروشند همه

باغ را این تب روحی به کجا برد که باز

قمریان از همه سو خانه به دوشند همه

ای هران قطره ز آفاق هران ابر ببار

بیشه و باغ به آواز تو گوشند همه

گر چه شد میکده ها بسته و یاران امروز

مهر بر لب زده وز نعره خموشند همه

به وفای تو که رندان بلاکش فردا

جز به یاد تو و نام تو ننوشند همه

باید جایی باشد برای ناسزاگفتن!

من می خواهم رکیک ترین کلماتی که به ذهنم می رسد را با صدایی بلند بر سر کسی آوار کنم .

من باید تنفرم را بلند فریاد بکشم ...

می دانید

من بیمارم!

بیماریم نسبت به این عکس هاست!

وقتی به چهر ه اشان می نگرم

چشمانم گرد می شوند 

وقتی به چشمانشان خیره می شوم 

ابروانم در هم گره می خورند

من از ایشان متنفرم

حس می کنم اینان نماد بدترین بدی هایند در این عالم!

 اینان اشتباه شدند

اینان مستحق فحشند !

رکیک ترین فحش هایی که بلدم

را باید که برسرشان آوار کنم

مادر!

لب های زیبایت را نگذر

پدر !

چشم های پر از خستگی ات را نبند

ما محکومیم

این یگانه راه ما در کنج خانه امان است

باید که بیرون بریزم آن همه تنفری که از او به گرده داریم

شوهرم در زندان است!